به‌گزارش پایگاه خبری رب دکتر حسن ملکی، استاد برنامه‌ریزی درسی دانشگاه علامه طباطبایی، در شرح پیام رهبر انقلاب به‌مناسبت روز معلم سال ۱۳۹۹ در تارنمای سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی نوشت:

رویکرد فطرت‌گرا در تربیت از باور عمیق الاهی به سرشت کودک ریشه می‌گیرد و در صورت تحقق و عملی‌شدن میوه‌های ارزشمند و بی‌بدیل روی درخت حیات پاک ظاهر خواهد شد. بوستان فطرت، عرصه پرورش بذرهای آرمانگر است که در جهت شکل‌گیری جامعه آرمانگرا  فعلیت پیدا خواهد کرد. در پیام کوتاه و حکمت‌آمیز رهبر و مرادمان در «هفته معلم آرام گرفته در گوشه تاریخ» ارتباط معنادار فطرت تا تمدن اسلامی ایرانی را برای بار دیگر دریافتیم و در ذائقه تربیتی خودشیرینی‌اش را چشیدیم. در این پیام بود که شکوفاسازی استعدادهای کودکان و نوجوانان تذکر داده شد. حقیقتاً همه اسرار تربیت دینی در همین رسالت گشوده می‌شود، هم رازها در این است و هم رمزها.

جامعه متعادل و پویا با جهت‌گیری الاهی به شرط شکوفاسازی استعدادها شکل می‌گیرد. استعدادها به‌مثابه چشمه دانایی هستند که در سرشت دانش‌آموزان به دست خالق بی‌همتا قرار داده شده است تا امکان رویش‌های پی‌درپی در وجود آنان به وجود آید و زمینه تربیت همه‌جانبه را فراهم نماید. در همین پیام جامعه دینی عادلانه و آرمان‌خواه در راستای تدوین اهداف نظام آموزشی به‌عنوان یک هدف غایی یادآوری شد و تکلیف تربیتی اصیل و عمیق را برای مدیران تعلیم و تربیت تعیین نمود.

پرورش اندیشه و دانش به‌صورت توأمان نکته حکمت‌آمیز دیگری است که در این پیام نقش بست. نه پرورش اندیشه جدای از دانش نافع برای تربیت الاهی و مفید کودکان و نوجوانان کفایت می‌کند و نه تعلیم دانش برای این مقصود کافی و وافی است. هر یک از این دو رکن مهم تعلیم و تربیت را تشکیل می‌دهند و در کنار یکدیگر موجب تحول می‌شوند. لکن به‌شرط وجود دیگری قدرت اثرگذاری دارد. پرورش اندیشه به دانش مبنایی و پرورش دانش به اندیشه نافذ احتیاج دارد. آن چه که در رسالت تربیتی پیامبران الاهی با عناوین و ابعاد تربیتی تزکیه و تعلیم کتاب و حکمت آمده همین معنا را انتقال می‌دهد. چرا تعلیم کافی نیست؟ چون بذرهای فطرت به لوازم فراتر از دانش نیاز دارد تا فعلیت یابند. فراتر از دانش همان اندیشه است که در جان پاک نمو می‌کند و به‌تدریج قوه‌های وجود متربی را به فعلیت می‌رساند. لذا معلم هم اندیشه‌پرور است و هم دانش‌پرور.

پرورش این دو سرمایه است که خط مسیر مشخصی از فطرت تا تمدن اسلامی ایرانی را ترسیم می‌کند و در این جاده مقدس به‌تدریج آرمان‌های تربیتی عملی می‌شوند. بی‌تردید واقعیت‌ها را درست دیدن و خوب فهمیدن در نظام تربیتی یک ضرورت اساسی است لکن آرمان‌ها را به‌طور عمیق درک‌کردن و به سوی آن‌ها عاشقانه حرکت نمودن ضرورت بنیادی‌تر و اساسی‌تر است. از آن چه که هست تا آن چه که باید باشد مدار و مسیر اصلی و بی‌بدیل ماست که به‌دست معلمان پاکدل و راه‌بلد عملی خواهد شد.